Son zamanlarda kime baksam bir depresyondur gidiyor.. Yas, din, irk, cinsiyet ayirt etmeden herkes depresyonda. Mahelle bakkalina bakiyorum, marketler yuzunden depresyonda.. Bindigim taksi soforlerine soruyorum, trafik sikisikligi yuzunden depresyonda.. Elektrikci Cem Abi’ye bakiyorum, cocuklari yuzunden depresyonda..
Yani 7′den 70′e herkes!. Armutun sapi var, uzumun copu var diyen herkes depresyonda..

Sebebler genellikle; sevgiliden ayrilma/kavga etmek, islerin agirligi, yeterli uyku uyuyamamak ve gunluk hayatin getirdigi stres.

Cevremde bu kadar cok depresyonda olan insan gorunce kendime soruyorum; “peki ben neden depresyonda degilim?, bu normal mi?�? diye..

Yeni yeni anlamaya basliyorum ki, bu kadar cok anormallikler arasinda yasayinca normal olan seyler insana tuhaf gelmeye basliyormus.
Ama evet, anladim ki, bende bir sorun yok (simdilik).

Ha, “ben niye depresyonda degilim�?in cevabini buldum; cunku depresyona girecek kadar bos bir zamanim yok malesef.
Oldugu zaman girdigimi haber veririm…