Çoğunlukla taksilerde çok başıma gelen bir sohbettir şu;
Şoför: Nerelisin kardeş?
Ben: İstanbul
Ş: Hmm, peki memleket nere?
B: İstanbulluyum.
Ş: Nasıl yani.. Baban nereli?
B: O da İstanbullu
Ş: Ya dede tarafı?
B: Anneden iki, babadan üç kuşak İstanbulluyum.
Ş: Haaa, sen gerçek İstanbullu’sun öyleyse.

Evet, İstanbulluyum. Gurur duyulacak bi’şey olduğunu sanmıyorum. Sonuçta ben isteyerek olmadım
Bazı kötü yanlarını gördüm de.. Mesela yazları okullar kapandığında benim tatil/dinlenme amaçlı gittiğim hiç bir köyüm olmadı. Daha kötüsü yukarıdaki gibi “nerelisin�? sorusunun bitişi genelde çok uzun sürüyor
İyi yanları ise İstanbul’un kendisi. Ne İstanbullular gördüm, Türkiye’yi hatta dünyayı gezmiş ama İstanbul gibisini bulamaz. Evet, trafik, su, göç, işsizlik vs. şeklinde bir çok sorunu vardır fakat şehrin kendisi bir başka…

Fakat bugün tanıştığım ihtiyar, tonton bir teyzeyle konuşurken yine “İstanbullu olma�? mevzusu açıldı. Bu teyzemin de, sülailesinde bildiği kim varsa İstanbulluymuş. Beni yani bir hemşerisini bulunca pek bir sevindi
Bir saate yakın, İstanbul’dan ve İstanbul’da yaşamaktan söz ettik. NTV‘nin Açık Hat‘ında arada bir ekrana gelen “İstanbul’un Trafik Sorunları�? adlı program kadar olmasa da konuşmamızda baya bir yol aldık diyebilirim

Sohbetin bir kısmında üç çocuğu olduğundan, ikisinin yurtdışında akademik kariyer yaptığından ve üçüncünün ise ortaokuldan terk, şu anda da işsiz olduğunu söyledi.
Ben bu zamanda ortaokullu birinin zor iş bulabileceğinden söz ederken, lafımı bölüp bana şunu dedi: Ama İstanbullu!