Elimde fotoğraf makinemle caddelerde, sokaklarda umursuzca gezerken, insan o an başka hiç birşey yapası gelmiyor, sanki başka hiç bir sorumluluğu yokmuşçasına sonsuza kadar, o ara sokakların, o renkli binaların, o top oynayan çocukların gülümsemesini, bazen düşüp ağlamasını, ihtiyar delikanlıların hayatı yemiş yutmuş bakışlarını görmeyi, bu gördüklerimi de insanlarla paylaşmayı seviyorum.
Saatlerce, ayaklarım su toplayana kadar sokaklarda insanların fotoğraflarını çekip, sonrasında o fotoğraflara bakmayı seviyorum.
Bilgisayarımda bazen siyah-beyaz, bazen ucuk renkte, bazense eskitilmiş oynamalar yapmayı seviyorum.
Fotoğrafını çekmek için binbir şekle girdiğim kirli pantolonlarımı da seviyorum.

Ve bu sevdiklerimi yakında internette paylaşabileceğim bir ortam yaratma hissini de seviyorum…

Nereden tanıştığımı tam anımsayamıyorum, sanırım evreniz.fotokritik.com adresinin şimdilerden çok daha güncel olduğu zamanlardı, eminim (göz kırpan smiley)

1 saat sonra gelen düzenleme: Hoş, üyeler de bunun farkında olsa gerek, forumda da benzer başlıklar bulmanız mümkün.

Yeni S 5600 makinemle, fotoğrafı anlamak konusuna biraz daha kafa yorduğumda, (profesyonel bir) makine sahibi olmadan önceki görüşlerimle şu anki görüşlerim arasında uçurumlar olduğunu fark ettim.
Kargodan büyük heveslerle aldığım, gördüğüm, gezdiğim her şeyin fotoğrafını çekecekmişim bir çoşkudaydım ki, bir kaç deneme fotoğrafından sonra gerçeklerle yüzleştim.
“Benim daha iyi, daha anlamlı, daha daha fotoğraflar çekmem lazım!”
Bu endişeye soru direkt olarak şu soruyla karşılık verdim; peki ama nasıl?
Bu sorunsalının cevabı da, FujiFilm ve HepsiBurada’nın ortak çalışması olan, Hasan Hoşbakan’ın yazdığı Yeni Başlayanlar İçin Dijital Fotoğrafçılık kitabında saklı olduğunu öğrenmem gecikmedi.
Kitabı bir roman edasında değil de, bir matematik problemi çözermiş gibi okuyarak ve okudukça denemeler yaparak bir haftasonunda bitirdim.

Şimdi biliyorum ki, önümde nice Fotokritik‘lik çekim var.