Bazen çalıştığınız yer size bir ev, bir okul gibi gelir. Yaptığınız fazla mesailerden mi, evden çok severek yaptığınız işe vakit ayırmaktan mı, o yer mesai arkadaşlarınızdan dolayı mı yoksa farklı duygusal sebeblerden mi bilinmez ama öyledir işte…
Gün gelir; kendinize yeni bir yuva kurup, ilk göz ağrınız yuvanızdan ayrılırsınız.
Gün gelir; okulunuzdan mezun olursunuz.
Ve gün gelir, hayatınızın bir parçası değil, hayatınız olmuş yerden ve kişilerden ayrılırsınız.
Zamanla alışacağınızı bile bile.. Sizi ve kariyerinizi belki çok daha iyi şeylerin beklediğini bile bile.. Ayrılsanız da, bazı şeyleri arkanızda bırakıyor olmak, bazı şeyleri özleyeceğinizi bilmek yine de verdiğiniz karardan ötürü kendinize kızmayı engellemez.

Bir gün seni bırakırım ya
tütünü bırakmak gibi bir şey olur bu
Evet, gün geliyor, bıkıyorum senden,
ama İstanbul’dan bıkmak gibi bir şey olur bu.

CEMAL SÜREYA